Deze blog schrijf ik, terwijl inmiddels het zonnetje de wolken verdrijft. Heerlijk: lente! Overal zie ik weer kinderen spelen. Een paar meisjes met een poppenwagen hoorde ik zeggen ‘dan ben jij de vader en ik de moeder en gaan we nu met ons kind naar het park, goed?’. En vrolijk lachend gingen ze op weg.

Mijn gedachten dwalen terug in de tijd. Toen ikzelf die leeftijd had. Herinneringen aan hoe ik met mijn zus en nicht het sprookje van doornroosje naspeelde op de zolder van opa en oma. En, hoe we van een latje, een stuk touw en een opengebogen veiligheidsspeld onze eigen hengel maakten om in de sloot te gaan vissen. Of, hoe we een tak omtoverden tot zweep en dan net deden alsof de fiets een paard was. Zo snel mogelijk fietsen, zodat we het gevoel hadden dat we door de prairie raasden. En, hoe we….. Maar goed, toen was toen en nu is nu.

Al uit de paar kleine voorbeelden blijkt dat kinderen door te spelen nieuw gedrag kunnen uitproberen, hun creativiteit uitleven, op een veilige manier experimenteren met rollen, ontdekken wat het effect is van hun doen en laten op hun omgeving, ze leren beïnvloeden en samenwerken, ze verkennen hun mogelijkheden en onmogelijkheden, ze ontdekken hun talenten en kwaliteiten. Al spelend ontdekken ze wie ze zijn, wat ze kunnen en wat ze willen.

Volwassenen spelen natuurlijk ook. Die doen gezelschapsspellen met vooraf door iemand anders uitgedachte spelregels. Dat vinden veel volwassenen dan nog wel een aardige bezigheid, vooral het competitieve element. Helaas heeft voor volwassenen het woord ‘spelen’ soms zelfs een negatieve betekenis:  als iemand zegt dat er ergens ‘spelletjes gespeeld worden’, dan is dat immers meestal niet zo positief bedoeld. Behalve (al dan niet vermeende) politieke spelletjes wordt er helaas niet zoveel gespeeld als we volwassen zijn. We worden geacht ons met serieuze zaken bezig te houden. Werken en zakelijkheid is serieus, toch? Maar wie zegt dat dat wat serieus is niet ook heel plezierig kan en mag zijn? Of dat dat niet ook speels kan zijn?

Het gevolg van al die serieuzigheid  is dat er ook de neiging bestaat om calculerend te werk te gaan en niet teveel risico te nemen. Dat leidt er dan weer toe dat telkens eenzelfde soort aanpak gekozen wordt. Alleen, die werkt vaak niet. Leg je oor maar te luister, hoe vaak hoor je “dat werkt hier toch niet, dat hebben we een paar jaar geleden ook al geprobeerd”. Dat soort opmerkingen worden op hun beurt vaak geduid als weerstand. Vervolgens wordt er  nagedacht over hoe die weerstand geslecht moet worden en ook daarvoor wordt geleund op de aanpak die we kennen.

Het jammere is vooral dat voorbij wordt gegaan aan het werkelijke signaal. Er wordt niet gekeken naar wat er ècht aan de hand is. Je doet dus meer van hetzelfde en  verwacht dat nu het wèl effect heeft. Einstein heeft daar iets over gezegd en ik citeer: “Je moet krankzinnig zijn om te geloven dat je een andere uitkomst zult krijgen met steeds dezelfde aanpak”.

Hoe krankzinnig gaat het er in jouw organisatie aan toe? Of, hoe krankzinnig ben jij?

Neem een voorbeeld aan kinderen, leer van ze en kijk hoe zij omgaan met veranderingen of ontwikkelingen. Pak je organisatieontwikkeling eens een keertje ècht anders aan: ga weer spelen!   

Sylvia van Opijnen • Leiderschapscoach

www.BezielinginBedrijf.nl

Bezieling in Bedrijf werkt aan bewustwording in leiderschap met als doel dat mensen en organisaties hun passie en bezieling (her)vinden. Daarvoor ontwikkel en faciliteer ik organisatie-spellen, die ervoor zorgen dat organisatievraagstukken bespreekbaar en opgelost worden.